28 sep Ups en downs
Een zwaar jaar
2026 was voor de meesten een moeilijk jaar: zware omstandigheden wat het weer betreft en her en der verliezen. Ook hier ontkwam ik niet aan verliezen, zowel bij de oude als bij de jongen.
Bij de duiven die we verloren zitten twee categorieën: topduiven — vermoedelijk gepakt of dodelijk gewond geraakt — en duiven die het echt niet kunnen. Jongen terughalen doe ik zelden, tenzij ze als pieper verschrokken zijn door een roofvogel. Meestal laat ik die gewoon houden. Vroeger heb ik er heel wat teruggehaald, een extra knijpring omgedaan, maar uiteindelijk raakten ze toch weer verloren.
Er zijn altijd gevallen waarbij een teruggehaalde duif alsnog uitgroeit tot een topper, maar voor mij blijft het een uitzondering.
Selecteren en per‑100‑tal vliegen
Dit jaar heb ik de jongen wekelijks geselecteerd: duiven waar ik niets in zag, werden verwijderd. De laatste vlucht had ik er nog 45 mee, waarvan er 40 goed voldaan hadden. De rest was tussentijds verwijderd of verspeeld.
Vier stuks verloor ik op de laatste vlucht; enkele zijn alsnog verwijderd en enkele zijn aan huis weggegaan — zelfs jongen die per‑100‑tal gevlogen hadden. Dat per‑100‑tal vliegen vind ik eigenlijk een norm om een jaar verder te mogen.
Die per‑100‑tal vliegers zijn de duiven die kop kunnen vliegen. Een prijsvlieger blijft hier doorgaans een prijsvlieger, al kan die in de kweek soms vele malen beter zijn dan een topvlieger — ook dat heb ik vaker ondervonden.
Dat per‑100‑tal vliegen wordt hier steeds moeilijker, omdat er in het eerste spel boven de vereniging Geel A nog amper 1000 duiven weggaan. Daarom kunnen wij ook haast nooit meer bij de nationale kampioenen komen. Wil men dat eerlijk krijgen, zouden ze het aantal duiven in de berekening beter op 1500 afknotten.
Allround duiven
Hier gaan de oude en jongen alle vluchten mee, in alle omstandigheden. Thuis houden voor het weer ken ik niet. De duiven die uiteindelijk overschieten zijn de doordouwers, en die heb ik juist nodig.
Duiven die afstandsgeschikt zijn — dus alleen maar tot een bepaald aantal kilometers kunnen presteren — of die alleen met een bepaalde wind vallen, verdwijnen hier vanzelf. Heel vaak had ik vitesse‑duifkampioenen of 1e prijswinnaars, zowel bij de jongen als bij de oude, die later in het seizoen gewoon achterbleven omdat ze die omstandigheden niet aankonden.
In het verleden haalde ik vaak specifieke dagfondduiven bij. Op vitesse en midfond haalden ze geen prijs, en op de dagfond werden ze alsnog voorbijgevlogen door de eigen duiven. Daarom moeten de duiven hier zowel op snelheid als op dagfond presteren. In België is dat anders — daar kan men elke week snelheid spelen.
Dagfond kunnen onze duiven erg goed, alleen speel ik er vaak niet de allerbeste op als er ook nog midfond gespeeld wordt.
Zoals gezegd wil ik er minder gaan houden. In het begin van het seizoen wel een wat grotere ploeg jongen, omdat daar de meeste verliezen zitten, maar daarna elke week terugschroeven naar een goede 45 voor de vluchten boven de 300 km.
Rui, kuur en winterroutine
De duiven hebben inmiddels de paratyfuskuur en vaccinatie achter de rug. De definitieve eindselectie gebeurt hier na de rui.
De duiven komen de gehele winter los, als het weer het toelaat. Ik had de laatste jaren teveel last van scheefvliegers, vaak de beste jongen van het jaar ervoor. Alle dagen los in de winter kost altijd duiven, maar dat heb ik ervoor over — vandaar dat de eindselectie iets later is.
Voor de rest is het vrij simpel: totdat er jongen in de nest liggen alles eenmaal per dag zuiver maken, voeren en drinken geven — en dat laatste zelfs per twee dagen.
De mengeling is de Champions/NPO‑mix. Wat eerst 3 om 1 was, is vanaf nu met het inpluimen 3,5 zak Championsmix om 1 zak NPO‑mix. Daarbij alle dagen een schrale soeplepel Origanum Red, een schep uit de mineralenemmer, en twee keer per week Prestavit, eventueel gemengd met Octavit. Tenslotte eenmaal per week een bad met een paar druppels chloor erin.
Zo herinner ik me nog begin jaren ’90 dat Henk de Weerd op bezoek was met zijn kinderen om te vaccineren op zondag. De duiven hingen tegen het gaas, waarop Henk zei: “Krijgen die geen eten?” Ik zei: “Jawel, straks — eenmaal daags.”
Dus wat dat betreft ben ik redelijk standvastig en verander ik niet snel van systeem. En dan hou je het het langste vol. Vandaar dat hier al 36 jaar hard gespeeld wordt met de jongen, en nadat ik gestopt ben met de aardbeien ook met de oude.