04 mei Niets aan de hand

Zoals eigenlijk al verwacht mankeerden de duiven niets. Ik had een zestal duiven én mest meegenomen, maar er was niets mis mee — en dan blijf ik eraf.

Het is voor mijn hok nog te koud, aangezien hier altijd alles openstaat. Maar vroeg of laat schieten ze in orde. Afwachten is de beste manier, maar wél wanneer je zeker weet dat ze niets mankeren.

Vanaf deze week ga ik wel met Octavit aan de gang en ze krijgen wat extra energie door na de laatste maaltijd wat extra NPO‑mix na te voeren. Omdat ik nog verduister bij de oude duiven, is die laatste maaltijd rond half zes in de avond.

Jongen in vorm — maar selectie blijft streng

De jongen blinken als pauwen, dus die zijn ook gezond. De mest is mooi in kleine korreltjes, al kan dat natuurlijk plots anders zijn. Eentje had slechte mest — die heb ik in de donkerte met het zaklicht opgespoord en verwijderd.

De jongen krijgen hier eten genoeg, dus die moeten allemaal even rond staan. Eentje die scherper is, haal ik er gewoon uit. Het is al moeilijk genoeg met perfecte duiven, laat staan met duiven die opvallen omdat ze anders gebouwd zijn of magerder zijn.

Voeding en weerstand

Alle duiven krijgen dagelijks Origanum Red op het voer in de ochtend om de weerstand op peil te houden. De duiven worden er zijdezacht van en glanzen volop; ook hebben ze altijd mooie mest.

Bij de jongen heb ik dit jaar als test 35% NPO‑mix en 65% Championsmix.

Ze vliegen hier meer dan anderhalf uur — zelfs de overbuurman zei het al: wat vliegen die jongen. Ze schrikken zelfs van een mus. Ik zie dat wel graag. Of dat door die 10% extra NPO‑mix komt, weet ik niet.

03 mei Eerlijkheid duurt het langst

Nog niet waar het moet zijn

Het is nog zeker niet wat ik ervan verwacht — daar ben ik zelf wel van overtuigd. Ze worden beter, maar zijn zeker nog niet 100%. Vaak scheelt er iets waardoor ze net niet de conditie pakken.

Maandag ga ik daarom nog eens een check‑up doen. Kuren heeft geen enkele zin als je niet weet waartegen. Blijkt er niets aan de hand, dan doe ik ook niets en is het afwachten tot het tij keert.

Hier zijn er nog twee weg. Eén kwam terug en had een draad geraakt; vorige week ook al één. Het lijkt wel zoals in het wielrennen: renners uit vorm vallen het vaakst. Alerte renners in topconditie rijden in de kop van het peloton.

Melun in zicht en kromme indelingen

Volgende week vliegen we Melun, 351 km. Ik hoop dat we dan één lossing hebben, zodat de spreiding van de duiven wat breder is.

Bij de indelingen hebben ze in mijn ogen een beetje geslapen: Zeeland heeft er de eilanden bij gekregen én heel R1 van Brabant 2000. Ze hebben daar 21.000 duiven bijeen, en bij ons — de meer westelijke hokken — 11.000.

Daar klopt geen snars van. Wat we nu al zien, is dat onze duiven vaker uit het westen komen. Vroeger zat R1 daar nog bij en zaten de duiven wat breder.

Groepslossingen: geen vooruitgang

In Afdeling Zuid‑West wil men alles het liefst in groepen lossen. Afgelopen week dus weer in twee groepen. In vroegere jaren ging de verste afstand eerst los. Zeeland heeft nu schijnbaar nieuwe regels: de kortste afstanden eerst los.

Nu hoor ik al geluiden dat ze onze jonge duiven tot aan Pont‑Sainte‑Maxence (285 km) groep voor groep willen gaan lossen. Ik nodig iedere duivenliefhebber uit om eens naar een losplaats te gaan en te zien wat een lossing doet met de duiven die níet gelost worden. Als ze dan vijf keer een lossing horen, is het voor de laatste groep funest. Ik kan niet geloven dat zoiets diervriendelijk is.

We maken onze duiven zeker niet slimmer met al die groepslossingen. En dat er vroeg of laat fouten gemaakt worden — bijvoorbeeld doordat er een deur van een andere groep mee open gaat en die tien minuten te vroeg gelost wordt — staat vast.

Mochten ze binnenkort met de nieuwe trailers op pad gaan, die in één keer met een kabel gelost worden zodat alle deuren tegelijk open gaan, dan mogen ze wel héél goed kijken of de juiste kleur labels aan de goede zijde zitten op de vitesse-vluchten.

Onvrede en oneerlijke puntentelling

Het jammere is dat ik gisteren hoorde dat enkele goede spelers uit Vlieggebied Wit hun jas al aan de wilgen hebben gehangen en alles hebben opgeruimd. Over de nieuwe indelingen is nog lang niet iedereen te spreken — en daar ben ik er één van.

Zoals ik vorige week al aangaf: men kan beter van alle gebieden waar men punten uit mag halen voor de nationale kampioenschappen de aantallen duiven optellen en daar een gemiddelde van nemen. Dat gemiddelde kan dan gebruikt worden in de berekeningen, zodat elke liefhebber dezelfde eerlijke kansen heeft.

Het kan toch onmogelijk zijn dat de ene liefhebber een deelgetal heeft van 10.000 duiven en een ander — die in een klein spel speelt — een deelgetal van 1.500 duiven. Onze NPO‑voorzitter moet wel voor een eerlijke duivensport staan. Ik hoop dat hij daar voor open staat en er eens serieus over na gaat denken.

29 apr Derde vitessevlucht

We gaan weer Frankrijk in voor de derde vitessevlucht.

Kromme puntentelling

Ons vlieggebied is opgedeeld in A en B op de vitesse — daar gaan ze, naar het schijnt, de punten uit halen voor de vitesse‑kampioenschappen.

Alleen zouden de NPO en zeker ook PIPA hun spelregels weleens mogen nalopen. Zo vind ik dat men in heel Nederland de aantallen duiven van alle speelgebieden bij elkaar moet optellen en daarvan het gemiddelde moet gebruiken voor de puntentelling.

Nu zijn er speelgebieden met twee keer zoveel duiven, en die tellen dus mee in de berekening. We zagen dat vorig jaar al bij de PIPA‑rankings: het kan toch niet dat twee liefhebbers uit Zuid‑Holland álle klassementen oprollen?

Bij PIPA zouden ze sowieso voor iedereen hetzelfde aantal vluchten moeten gebruiken — niet voor de één zes en voor de ander zeven. Ook daar zou het gemiddelde aantal duiven gebruikt moeten worden in de puntentelling.

De NPO staat voor een eerlijke duivensport, dus pak dát dan eerst aan. Dat sommige speelgebieden in de nieuwe indeling ineens de helft meer duiven hebben dan andere, klopt gewoon niet.

Brabant op achterstand

Hier in Brabant zitten nogal wat overnachtspelers. Die kunnen vanaf nu elke week inmanden in Hank, Oosterhout of waar dan ook. Die aantallen duiven hebben we dus niet op de wedvluchtdagen. Hier zijn het dus kleinere aantallen duiven — maar wel van programmaspelers.

Brabant is daardoor eigenlijk op voorhand uitgeschakeld voor de nationale kampioenschappen of Asduiven. Natuurlijk hoeft men het niet met mij eens te zijn; ik schrijf alleen wat ik constateer.

Roeken richten slachting aan

Eerst werd de buurman geteisterd door een koppel moordlustige roeken — ze hebben daar 17 jongen gedood. Nu zijn ze ook bij mij actief en hebben inmiddels al een winterjong voor de hokken gedood en half verscheurd.

Zo zien we de roofvogel minder, en zitten we ineens met deze zwarte moordenaars. En het gekke is: de duiven schrikken er niet eens van. Ze zien die roeken niet als gevaar.

28 apr Het gaat zeker nog niet zoals ik wil

Uitslag onder verwachting

Hier was het geen beste uitslag. Ik won deze keer de 2e in de vereniging en de 16e in Vlieggebied Geel tegen 5.834 duiven.

De eerste zat te ver om, dus ik zag al snel dat ze niet vroeg kon zijn. Ze dook wel meteen naar de klep. De twee opvolgende duiven, die nagenoeg gelijk waren, bleven te lang vliegen. Duiven die er niet gelijk in duiken zijn nog niet in topconditie.

Ik vond ook dat ze deze week te veel dons gooiden. Een paar donsjes per duif is perfect, maar nu leek het wel of het gesneeuwd had.

Sterke referenties van anderen

Er waren ook weer mooie referenties:

• Kees Schieman won de 1e tegen ruim 19.000 duiven in Zeeland, met een halve Embregts‑Theunis.
• Ate Jan Mulder won de 9e in Afdeling Friesland tegen 18.055 duiven.
• Rene Roks won de 1e tegen ruim 2.800 duiven in Vlieggebied Geel A, eveneens met een halve Embregts‑Theunis.
• Colijn/Fox werd grootmeester in Vlieggebied Wit; hun eerste en derde aankomende duif zijn beiden 50% Embregts‑Theunis.

Lossingen en vooruitzichten

De mooie vluchten komen er nu aan. De lossing gaat eindelijk weer in één keer los — we gaan zien wat het brengt.

Vooralsnog lijkt het aankomend weekend in het water te vallen. Hoe dan verder? Mocht het niet doorgaan: van Niergnies (183 km) naar Melun (351 km)? Persoonlijk vind ik dat ze het dagfondseizoen best een week op mogen schuiven. De duiven moeten wel ingevlogen zijn, zeker als er kopwind staat.