30 jun Eindelijk ademruimte

Deze week gelukkig onder de 30 graden — beter voor mens en dier. Ik vind het nog steeds een flater dat de overnacht vorige week ingemand is met 41 graden in aantocht in Frankrijk. Typisch NPO: dat lijkt altijd maar door te moeten gaan. Dan denk ik wel eens na over welke belangen daar precies spelen.

Duiven kunnen perfect vliegen tot zo’n 30 graden; daarboven is het vragen om problemen. Zelf had ik de jongen wel enkele keren weggebracht, ook zondag nog op 35 km, en dat verliep zonder problemen. Ze vertrokken als een speer, mand voor mand los uiteraard, en aan het constateersysteem te zien haalden ze elkaar niet in.

Wel moet ik erbij vermelden dat ik erg vroeg weg rij. Al was ik niet alleen op de losplaats — meerdere liefhebbers stonden te lossen en waren ook vroeg op pad. Ze gaan deze week nog weg en dan is het gedaan met rijden. Tussen de vluchten door rij ik niet, behalve op de laatste NPO‑vluchten, omdat de dagen dan al korter worden.

Trainen en grenzen bewaken

Dat vele rijden in de week betaalt zich terug op de snelheid, alleen creëer je wel duiven die niet meer zonder kunnen. Hier zijn de jongen nu tien keer weg geweest voordat ze zaterdag naar de eerste prijsvlucht gaan. Ik hoorde dat sommige liefhebbers al 45 keer gereden hadden, maar na twee vluchten staan die vaak even ver als iemand die maar enkele keren weg geweest is.

Ik heb simpelweg de tijd en ambitie niet om alle dagen die duiven in de mand te steken en te rijden. Moet er ook niet aan denken met mijn rug — elke dag met die manden sleuren.

In Polen hadden ze afgelopen weekend een vlucht met 37 graden. Er waren duiven bij die enkele minuten na aankomst dood in het hok lagen: verkeerd gedronken onderweg of gewoon uitgeput door de omstandigheden.

In België weten de liefhebbers die Valence speelden waar ik over praat — ook dat was een groot drama. Uiteindelijk komen duiven haast altijd weer terug, maar dit is natuurlijk niet de weg.

De dagelijkse routine

De jongen heb ik karig gehouden met het warme weer. Ze luisterden minder doordat ze minder honger hadden, en sommige mochten dan ook gewoon verplicht de hele dag buiten blijven in de hitte — dan leren ze die streken vanzelf af.

Deze week ga ik ze wel wat zwaarder opvoeren richting hun eerste opdracht. En dan maar hopen dat de voorspellingen voor volgende week niet kloppen, anders zitten we weer in tropische temperaturen en schuift alles opnieuw op.

Zo gaan de oude doffers gelijktijdig met de jongen eruit. Ze vliegen dan met de vlag een uur verplicht. De doffers lopen allemaal in hun eigen hok binnen, dus dat valt me alles mee. Zodoende ben ik op twee uur met de training klaar: de duivinnen gaan er om 6 uur uit, daarna de jongen en oude doffers, en om 8 uur is het gedaan met trainen.